Παρουσίαση του βιβλίου του Μητς Μήτση «Η Ροδιά»

Σε μια έντονα συγκινησιακά φορτισμένη ατμόσφαιρα το βράδυ της Τετάρτης (06/02/2019), πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση του τρίγλωσσου βιβλίου του Μητς Μήτση με τίτλο «Η Ροδιά», στον Πολιτιστικό Πολυχώρο «Δημ. Χατζή», στα Ιωάννινα.

Το βιβλίο «Η Ροδιά», του Μητς Μήτση είναι γραμμένο για το χαμό της πολυαγαπημένης του συζύγου Βίκυς, πριν από 21 χρόνια και αποτελεί «κατάθεση ψυχής» όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο συγγραφέας στη διάρκεια της εκδήλωσης που διοργάνωσε ο Δήμος Ζίτσας σε συνεργασία με την Περιφέρεια Ηπείρου, το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ιωαννιτών και το παράρτημα Ιωαννίνων της Ένωσης Γυναικών Ελλάδος, υπό την Αιγίδα της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας. Να σημειωθεί ότι τα έσοδα από τις πωλήσεις του θα διατεθούν για την ενίσχυση του Γηροκομείου Ιωαννίνων.

«Αν ένα βιβλίο αποτελεί για όλους ένα παράθυρο για να δούμε τον κόσμο, το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελεί ένα παράθυρο για να δούμε τον ψυχικό κόσμο του Μητς Μήτση», ανέφερε μεταξύ άλλων στο χαιρετισμό του ο Δήμαρχος Μιχάλης Πλιάκος  εκφράζοντας την εκτίμησή του προς το πρόσωπο του συγγραφέα λέγοντας: «Αισθάνομαι τυχερός που οι διαδρομές μας συναντήθηκαν και βέβαια πρέπει  να σας πω, πως το μονοπάτι που ανοίξαμε θα το διευρύνουμε με τη λειτουργία του μεγαλύτερου ίσως λαογραφικού μουσείου στην Ήπειρο που ετοιμάζουμε και στεγάζεται στο παλαιό Δημοτικό σχολείο στην Τ.Κ. Καρίτσας, όπου θα παρουσιάζονται  τα 3.500 αντικείμενα της συλλογής του Μητς Μήτση που δώρισε στο Δήμο μας».

Στην εκδήλωση χαιρετισμό απεύθυναν επίσης, ο πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητρόπολης Ιωαννίνων Αρχιμανδρίτης Θωμάς Ανδρέου, ο Περιφερειάρχης Αλ. Καχριμάνης, η Περιφερειακή σύμβουλος Γιούλα Μητροκώστα, η πρόεδρος του παραρτήματος της Ε.Γ.Ε. Άννα Μπακάλη και ο εκδότης Χάρις Πάτσης Τζο.

Το  πλούσιο βιογραφικό και την πολυσχιδή δράση του Μήτς Μήτση παρουσίασε ο Πολιτικός μηχανικός μέλος του Ομίλου Φίλων του Μουσείου «Θ. Παπαγιάννης» Βασ. Παπαϊωάννου.

Παίρνοντας το λόγο ο Διον. Παπαχρήστου Διδάκτωρ, Ηλεκτρολόγος Μηχανικός, στάθηκε στη γνωριμία του με το συγγραφέα και πως βίωσε το χαμό της πολυαγαπημένης του συντρόφου Βίκυς, που στάθηκε και η αφορμή για τη συγγραφή του βιβλίου.

Για το βιβλίο και τα συναισθήματα που γεννά στον αναγνώστη αναφέρθηκε με τη σειρά της η ποιήτρια και μεταφράστρια Εύχαρις που έχει επιμεληθεί και τη μετάφραση των ποιημάτων του Μητς Μήτση στα Ιταλικά.

Η αντιδήμαρχος Ζίτσας Γιαννούλα Γεωργούλη με τη σειρά της αναφέρθηκε στο ύφος της γραφής του συγγραφέα και τα μηνύματα που μεταφέρει με την ποίησή του. 

Τα προσωπικά τους βιώματα από τη γνωριμία τους με το Μητς Μήτση και την πολυαγαπημένη του σύζυγο κατέθεσαν στη διάρκεια της εκδήλωσης ο πατήρ Ηλίας Μάκος και ο υπεύθυνος του περιοδικού «Ήπειρος Άπειρος Χώρα» Γιώργος Βασιλείου.

Εμφανώς συγκινημένος ο συγγραφέας ευχαρίστησε τόσο τους διοργανωτές της εκδήλωσης όσο και τους συμμετέχοντες  σε αυτή και προανήγγειλε και εκείνος με τη σειρά του, την έναρξη λειτουργίας του λαογραφικού Μουσείου στην Τ.Κ. Καρίτσας στις αρχές Απριλίου. «Ζω για να προσφέρω, ή ζω γιατί πρέπει να προσφέρω, δεν ξέρω πιο είναι πιο σημαντικό εσείς να το κρίνετε» είπε και πρόσθεσε: «γι’ αυτό και τα βιβλία μου δεν τα πουλάω τα προσφέρω. Έτσι, τα έσοδα από τη «Ροδιά» θα διατεθούν για την ενίσχυση του Γηροκομείου Ιωαννίνων».

Η εκδήλωση που συντόνιζε ο παραγωγός της ΕΡΤ Παναγιώτης Τζόκας  έκλεισε με την προσφορά από το Δήμαρχο Ζίτσας αναμνηστικού δώρου στο συγγραφέα.

Εκπαιδευτική ρομποτική στα Νηπιαγωγεία του Δήμου Ζίτσας

Πρωταγωνιστές στην Εκπαιδευτική Δράση STEAM «Μια βόλτα στην πόλη μου», που πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του Περιφερειακού Διαγωνισμού Εκπαιδευτικής Ρομποτικής Ηπείρου αναδείχθηκαν οι μαθητές και μαθήτριες των Νηπιαγωγείων του Δήμου Ζίτσας.

Τα παιδιά των Νηπίων με τις δημιουργίες τους κατάφεραν, αν και η συγκεκριμένη δράση δεν είχε διαγωνιστικό χαρακτήρα, να αναδείξουν πρωτοπόρο το Δήμο Ζίτσας καθώς είχε τις περισσότερες συμμετοχές.

Οι μικροί μαθητές υπό την καθοδήγηση των νηπιαγωγών και με βοηθό ένα επιδαπέδιο ρομπότ, έφτιαξαν τον πρώτο τους αλγόριθμο και παρουσίασαν εικόνες από τον τόπο που ζουν με απλό τρόπο, αναπτύσσοντας παράλληλα τις καλλιτεχνικές και κοινωνικές τους δεξιότητες.

Η παρουσίαση των έργων τους έγινε το πρωί της Κυριακής (03/02/2019) στο Αρσάκειο Δημοτικό Σχολείο παρουσία της αντιδημάρχου Γιαννούλας Γεωργούλη, του Προέδρου της Α/θμιας Σχολικής Επιτροπής του Δήμου Βαγγέλη Γκουγιάννου,  των γονέων τους, εκπαιδευτικών και συμμαθητών τους από άλλα σχολεία των Ιωαννίνων  που πήραν μέρος στην εκπαιδευτική δράση. Οι Πρεσβευτές Εκπαιδευτικής  Ρομποτικής για την Π.Ε. Ιωαννίνων Δημ. Κράββαρης, Βασ. Μήτρακα και Μαρ. Τοπολιάτη συνεχάρησαν το Δήμο Ζίτσας και τη Σχολική Επιτροπή Α/θμιας Εκπαίδευσης που δε σκέφτηκαν το οικονομικό κόστος και φρόντισαν να ενισχύσουν τον εκπαιδευτικό εξοπλισμό όλων των Νηπιαγωγείων τους με επιδαπέδια ρομπότ δίνοντας έτσι τη δυνατότητα σε όλους τους μικρούς μαθητές να έρθουν σε δημιουργική επαφή με τις βασικές έννοιες του αλγοριθμικού τρόπου σκέψης (computational thinking), αναπτύσσοντας παράλληλα το καλλιτεχνικό τους αισθητήριο και την ικανότητά τους να συνεργάζονται, έννοιες που αποτελούν και το βασικό σκοπό της δράσης STEAM «Μια βόλτα στην πόλη μου». Ταυτόχρονα, δημιουργούν τις προϋποθέσεις ώστε οι εκπαιδευτικοί των Νηπιαγωγείων του Δήμου Ζίτσας να εντάξουν την Εκπαιδευτική Ρομποτική στην καθημερινή μαθησιακή διαδικασία προάγοντας μια ποιοτικότερη και καινοτόμο εκπαίδευση.

Τα Νηπιαγωγεία του Δήμου Ζίτσας που συμμετείχαν στη δράση με επτά (7) δημιουργίες τους είναι: Ελεούσας, Κληματιάς, Μεταμόρφωσης και Ροδοτοπίου.

ΙΩΑΝΝΙΚΙΟΣ: Από τον Προφήτη Ηλία Ζίτσας στη Μητρόπολη Πρεσπών!..

- Του ΜΙΧΑΛΗ ΧΡ. ΠΑΝΤΟΥΛΑ, Φιλόλογου - Ερευνητή

Το Δυρράχιο (αρχαία Επίδαμνος αποικία των Κορινθίων και Κερκυραίων), μετά την προσάρτηση του ανατολικού Ιλλυρικού στην ανατολική επαρχία του Ρωμαϊκού Κράτους, αποσπάστηκε από τη δικαιοδοσία του Πάπα Ρώμης και υπήχθη, εκκλησιαστικώς, στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, αποτέλεσε δε την μδ΄ κατά σειρά μητρόπολή του. Αργότερα (τ. ιγ΄ ή αρχές ιδ΄ αι.), η συγκεκριμένη μητρόπολη με τις επισκοπές της, υπήχθη στηνπή Αχριδών, πότε ανεξάρτητη και πότε ενωμένη με την Επισκοπή Γκόρας και Μόκρας.

Στα μέσα του 18ου αι. έπαυσε, για μικρό χρονικό διάστημα, να υφίσταται ως μητρόπολη και αποτέλεσε τμήμα της επιμέρους επισκοπής περιφέρειας του αρχιεπισκόπου Αχριδών. Μετά τη συνένωση της συγκεκριμένης αρχιεπισκοπής με το θρόνο της Κωνσταντινούπολης η Μητρόπολη Δυρραχίου ανασυστάθηκε (1767) και αργότερα (1772 κ.ε.) περιέλαβε στη δικαιοδοσία της την αρχιεπισκοπή Γκόρας και Μόκρας με τις εξής, κατά σειρά, ονομασίες: Γκόρας και Δυρραχίου, Γκόρας και Μόκρας, Δυρραχίου.

Σύμφωνα με τα αναγραφόμενα από το μητροπολίτη Σάρδεων Γερμανό, τον Ιούλιο του 1845 μητροπολίτης Δυρραχίου εκλέχθηκε από τη Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινοπόλεως «ο οσιώτατος ηγούμενος του κατά την επαρχίαν Ιωαννίνων και Βελλάς ι(ερού) μοναστηρίου του Προφήτου Ηλιού της Ζίτζης κυρ Ιωαννίκιος». (Μητροπολίτης Σάρδεων Γερμανός, «Επισκοπικοί κατάλογοι των εν Ηπείρω και Αλβανία επαρχιών του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως», Ηπειρωτικά Χρονικά, έτος δωδέκατον (1937), εν Ιωαννίνοις, σσ. 54-55 και 58-69). Στο συγκεκριμένο θρόνο διαδέχθηκε τον αποθανόντα μητροπολίτη Άνθιμο, ο οποίος είχε εκλεγεί στη θέση αυτή το Μάρτιο του 1844. (Μητροπολίτης Σάρδεων Γερμανός, ό.π., σ.60). Ο Ιωαννίκιος, ύστερα από δεκατρία χρόνια αρχιερατικής διακονίας στη μητρόπολη Δυρραχίου, «δια κανονικών ψήφων και συνοδ(ικής) εκλογής» μετατέθηκε προβιβασθείς στη Μητρόπολη Πρεσπών (1858 - ;). (Μητροπολίτης Σάρδεων Γερμανός, ό.π., σ.60). Το 1873-74 ο μητροπολίτης Πρεσπών Μελέτιος είχε έδρα την Αχρίδα. (Επετηρίς του εν Κωνσταντινουπόλει Ηπειρωτικού Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου, έτος Β (1873-74), εν Κωνσταντινουπόλει 1875, σ.9).

Το μοναστήρι του Προφήτη Ηλία Ζίτσας, από το οποίο προέρχονταν ο ηγούμενος Ιωαννίκιος, χτίστηκε στη σημερινή θέση το 1598 ή το 1655/66. Πρόκειται για μία από τις πλέον φημισμένες μονές της Ηπείρου, η οποία υμνήθηκε όχι μόνο από Έλληνες λογοτέχνες, ποιητές και επισκέπτες, αλλά και από ξένους όπως ο Λόρδος Βύρων (1809), ο πρίγκηπας και μετέπειτα αυτοκράτορας του Μεξικού Μαξιμιλιανός (1848), ο Πουκεβίλ κ.α.

Το μοναστήρι αυτό, εκτός από τη μεγάλη ακίνητη περιουσία που διέθετε στην περιοχή, ήταν γνωστό και για τα χρυσοφόρα μετόχια του στη Ρουμανία και στη Ρωσία. Είναι χαρακτηριστικό ότι η μονή Προφήτη Ηλία Ζίτσας υπήρξε μία από τις πρώτες ελληνικές μονές, στις οποίες αφιερώθηκε μετόχι στη Ρουμανία. Πρόκειται για τη μονή του Αγ. Ιωάννη, την οποία γύρω στα 1590 ανήγειραν στο Βουκουρέστι (άλλοι αναφέρουν το έτος 1647) και αφιέρωσαν σε αυτήν οι Ηπειρώτες αδελφοί Πρωτοβεστιάριος Ανδρέας και Δημήτριος. (Μον. Κοσμάς Σιμωνοπατρίτης, “Ο ρόλος των Ηπειρωτών στην αφιέρωση μετοχίων στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες τον 16ο αιώνα (οι περιπτώσεις του Γκιόρμα και του Μιχαήλ Βοεβόδα)”, Αγιορειτική Εστία, σ.238).

Η μονή Προφήτη Ηλία Ζίτσας διατηρούσε στους χώρους της σχολείο από το 15ο έως και τα μέσα του 18ου αι. Με δικά της χρήματα χτίστηκε, κοντά στον αγ. Δημήτριο, το δημοτικό σχολείο της κωμόπολης (1858-1865), ενώ από το 1864 στήριζε οικονομικώς και το σχολείο της Βελτσίτσας (σ. Κληματιά). (Καμαρούλιας Δημήτρης, Τα Μοναστήρια της Ηπείρου, τ.Α (1996), Αθήνα, σσ. 542-543· Λαμπρίδης Ιωάννης, Ηπειρωτικά Μελετήματα – Ιερά εν Ηπείρω Σκηνώματα εξ αλλοδαπής δωρεών τυχόντα, τχ.Α (εκδ. ΕΗΜ), Ιωάννινα 1974, σ.9).

Μεταξύ των μεγάλων δωρητών του μοναστηριού συγκαταλέγονταν ο Τσάρος Αλέξιος Μιχαήλοβιτς και μέλη της τσαρικής οικογένειας της Ρωσίας, ο Ρώσος πατριάρχης Νήφων, ο Ζιτσαίος Οικουμενικός Πατριάρχης Ιερεμίας, οι αρχιεπίσκοποι Ουγγαροβλαχίας Δοσίθεος, Κωνσταντίνος, Λαυρέντιος, Κύριλλος και πολλοί άλλοι. Η κακοδιαχείριση της περιουσίας και η καταλήστευση των προσόδων των μετοχίων από διάφορους επιτήδιους διαχειριστές μαζί με άλλους παράγοντες, όπως η δήμευση των περιουσιών των μετοχίων από το επίσημο Ρουμανικό κράτος (1862), οδήγησαν, τελικώς, τη μονή Προφήτη Ηλία Ζίτσας σε χρεωκοπία και ερήμωση, κατάσταση η οποία, προσφάτως, επιχειρείται να αντιστραφεί με πολύ μεγάλες δυσκολίες.

Αναδημοσίευση από τον ΠΡΩΙΝΟ ΛΟΓΟ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ 25/1/2019

ΚΟΥΡΑ ΜΟΝΑΧΟΥ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ

Σε κλίμα συγκίνησης τελέστηκε σήμερα, Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου η Μοναχική κουρά του κ. Δημητρίου Λάμαρη στην ιστορική Ι.Μ. Προφήτη Ηλιού Ζίτσας.

Την Κουρά τέλεσε κατά την διάρκεια της Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ιωαννίνων κ. Μάξιμος.

Τον Θείο Λόγο κήρυξε ο Σεβασμιώτατος, ο οποίος αναφέρθηκε στην ησυχαστική παράδοση.

''Ευλογούμε τον Θεό διότι μέσα από τους ανθρώπους που παίρνουν αυτή την απόφαση συνεχίζεται αυτή η ευλογημένη ησυχαστική παράδοση της Αγίας Εκκλησίας'' ανέφερε μεταξύ άλλων ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων.

Σε άλλο σημείο ο κ. Μάξιμος τόνισε: ''Η ησυχαστική παράδοση είναι ο πυρήνας της πνευματικής μεθοδολογίας της Εκκλησίας, έτσι ώστε να προσεγγίσουμε με όλη μας την δύναμη τον Θεό και να αποκρυθούμε στο δικό Του κάλεσμα, να ζήσουμε σύμφωνα με το Θέλημά Του και να οικειωθούμε την δική Του χάρη, δύναμη και ενέργεια μέσα στο Σώμα του Χριστού που είναι η Αγία μας Εκκλησία''.

Τέλος ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε στο νέο μοναχό η ζωή του να είναι γεμάτη από την χάρη του Αγίου Πνεύματος, ώστε η προσπάθεια να γίνει απροσπάθεια.

Y/Γ:   Ήταν πραγματικά κάτι το ιδιαίτερο και ξεχωριστό που δεν βλέπουμε συχνά .Να σημειώσουμε  εδώ πως τα καλούδια στον καφέ ,που ακολούθησε , ήταν προσφορά από τον Σύλλογο Γυναικών. 


περισσότερες φωτογραφίες και  video  ΕΔΩ

ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΥΡΓΩΝ, Ο ΑΓΙΟΣ ΤΡΥΦΩΝ

Ο Άγιος Τρύφων, τη μνήμη του οποίου η Εκκλησία τιμά σήμερα 1 Φεβρουαρίου, είναι ιδιαίτερα αγαπητός στους αμπελουργούς και γενικότερα στους αγρότες, αφού θεωρείται ο προστάτης άγιος των αμπελουργών και των γεωργών.

Ο Άγιος Τρύφων υπήρξε δημοφιλής τόσο όσο ήταν ακόμη στη ζωή όσο και μετά το μαρτύριό του. Παρόλο που πουθενά στο Συναξάρι δεν αναφέρονται επεισόδια από το βίο ή τα θαύματά του, που να τον συνδέουν με το αμπέλι και το κρασί, θεωρείται προστάτης των αμπελουργών. Παρουσιάζεται μάλιστα στις νεώτερες αγιογραφίες να κρατά κλαδευτήρι.
Άλλωστε η εορτή του Αγίου τον Φεβρουάριο συμπίπτει με την περίοδο κατά την οποία αρχίζει η σημαντικότερη αμπελουργική φροντίδα που είναι το κλάδεμα.
Γι’ αυτό τον λόγο οι αμπε­λουργοί δεν εργάζονται την ημέρα της εορτής του και ραντίζουν τα αμπέλια τους με τον αγιασμό που τελείται στους ναούς, ενώ στο Ευχολόγιο του Δημητριέφσκυ υπάρχει και η «ευχή του Αγίου Τρύφωνος εις άμπελον». Οι αμπελουργοί της Βόρειας Ελλάδας τιμούν τον Άγιο με πλήθος εθιμικών πρακτικών και γιορτών, τις οποίες επιθυμούν να καταγράψουν οι Δρόμοι του Κρασιού.
Η ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΑΜΠΕΛΙΑ
Κύριε ό θεός εξαπόοτειλον τον άγγελόν σου του πατάξαι παν γένος κακούργων θηρίων των άδικούντων αμπέλους χώρας και κήπους τών δούλων σου.
‘Ορκίζω υμάς κάκιστα θηρία, κάμπη, σκώληκα, ακωληκοκάμπη, ο κάνθαρος, βρούχος, ακρίδα, επίμαχος , καλιγάρις, μακρόποδα, μύρμηκα, φθεϊραι, ρυγίτης, ψυλλίτης, καυσοκόπος, κοχλός, ψαλίτης και είτι άλλο προσφυσούν, και μαραίνον τον καρπόν της οταφυλής καί παν είδος χρησίμων λαχάνων, ορκίζω υμάς, κατά των αγίων πολυομάτων χερουβίμ καί των έξαπτερύγων σεραφείμ, των Ιπταμένων κύκλο του θρόνου και κραζόντων το άγιος, άγιος, άγιος, κύριος, Σαβαώθ, είς δόξαν του Θεού πατρός, ορκίζω υμάς μη αδικήαητε τό έντεύθεν μήτε την άμπελον μήτε τά σιτοφόρα μήτε τους κήπους των δένδρων τε λαχάνων, των δούλων του Θεού, των δι’ εμού επικαλουμένων το όνομα της δόξης κυρίου.

O Άγιος Τρύφων καταγόταν από τη Λάμψακο της Φρυγίας και έζησε στα χρόνια των αυτοκρατόρων Γορδιανού (238-244), Φιλίππου (244-249) και Δεκίου (249-251).

Ο Άγιος Τρύφων προερχόταν από φτωχή οικογένεια και στη παιδική του ηλικία, έβοσκε χήνες για να ζήσει. Συγχρόνως όμως μελετούσε με ζήλο την Αγία Γραφή και εκτελούσε με ευλάβεια τα θρησκευτικά του καθήκοντα. Έτσι, σιγά-σιγά ο Τρύφων με την ευσεβή φιλομάθεια του, κατόρθωσε όχι μόνο να διδαχθεί ο ίδιος, αλλά και να διδάσκει τις αιώνιες αλήθειες της πίστεως του. Γρήγορα η ευσεβής ψυχή του δέχθηκε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και ο Θεός αξίωσε τον Τρύφωνα να θαυματουργεί.
Όμως ο Άγιος θεράπευε όχι μόνο κάθε ασθένεια, αλλά και εξάγνιζε τις μολυσμένες από τα δαιμόνια ψυχές. Όταν ο αυτοκράτορας Γορδιανός, πληροφορήθηκε για τις θαυματουργικές ικανότητες τού Τρύφωνα, τον παρακάλεσε να θεραπεύσει την άρρωστη κόρη του. O αυτοκράτορας προσπάθησε να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του, προσφέροντας στον Άγιο αξιώματα και χρήματα, τα οποία όμως ο Τρύφων ευγενικά αρνήθηκε.
Όταν αυτοκράτορας έγινε ο Δέκιος, εξαπέλυσε άγριο διωγμό κατά των Χριστιανών. Το 250 μ.Χ. ο Άγιος, επειδή δεν λάτρευε τους θεούς της ειδωλολατρικής θρησκείας και ήταν Χριστιανός, συνελήφθη από κάποιον στρατιωτικό που ονομαζόταν Φρόντων (ή Φόρτων) και οδηγήθηκε ενώπιον των επάρχων της Ανατολής, Τιβέριου Γράγχου και Κλαυδίου Ακυλίνου στη Νίκαια της Βιθυνίας. Ο μάντης Πομπηϊανός τον παρουσίασε στους ηγεμόνες. Ο Άγιος Τρύφων ομολόγησε με θάρρος την πίστη του. Τότε υποβλήθηκε σε φρικτά βασανιστήρια. Του κατατρύπησαν με σπαθιά όλο του το σώμα, έπειτα τον έδεσαν από τα πόδια σε άλογα και τον έσυραν, σε ώρες φοβερού ψύχους, σε δύσβατες και πετρώδεις τοποθεσίες. Εκείνος προσευχόταν και έλεγε: «Κύριε, μην τους καταλογίσεις αυτή την αμαρτία». Μετά το φρικτό μαρτύριο τον ρώτησαν αν σωφρονίσθηκε και ήθελε να θυσιάσει στα είδωλα. Ο Μάρτυρας του Χριστού απάντησε τότε στον έπαρχο Ακυλίνο: «Ανόσιε και κακών αρχηγέ, είναι δυνατόν να είσαι σωφρονισμένος, όταν είσαι μεθυσμένος από τον διάβολο; Εγώ πάντοτε περνάω τον βίο μου με σωφροσύνη, γιατί έχω τον Χριστό βοηθό της ελπίδας μου». Ύστερα από αυτό τον έκλεισαν στο δεσμωτήριο με σκοπό να του δώσουν διορία, για να απαλλαγεί από την «άνοια» αυτού και να αρνηθεί την πίστη του στον Χριστό. Λίγες ημέρες μετά ο έπαρχος κάλεσε τον Άγιο και τον ρώτησε εάν το διάστημα του χρόνου και τα βασανιστήρια τον έπεισαν να θυσιάσει στους θεούς. Ο Άγιος και πάλι ομολόγησε με πνευματική ανδρεία το Όνομα του Θεού. Τον έσυραν τότε γυμνό πάνω σε σιδερένια καρφιά, κατόπιν τον μαστίγωσαν και στη συνέχεια του έκαψαν με λαμπάδες τα πλευρά. Στο τέλος, μόλις ο Μάρτυρας παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό λέγοντας το «Κύριε Ιησού Χριστέ, δέξαι το πνεύμα μου», απέκοψαν την τίμια κεφαλή αυτού.
Οι Χριστιανοί παρέλαβαν το τίμιο λείψανο του Μάρτυρος και αφού το έχρισαν με πολύτιμα μύρα και το τύλιξαν σε σινδόνα, το κατέθεσαν σε λάρνακα και το απέστειλαν στην πόλη της Λαμψάκου κατά την επιθυμία του.
Η Σύναξη του Αγίου Μάρτυρος Τρύφωνος ετελείτο στο Μαρτύριό του, το οποίο βρισκόταν μέσα στο σεπτό Αποστολείο του Ιωάννου του Θεολόγου, πλησίον της Μεγάλης Εκκλησίας.
Ναό αφιερωμένο στον Άγιο Τρύφωνα έκτισε ο μέγας Ιουστινιανός (527-565 μ.Χ.) στην τοποθεσία του Πελαργού Κωνσταντινουπόλεως. Μονή του Αγίου Τρύφωνος αναφέρεται και μετά τα μέσα του 9ου αιώνος μ.Χ., παρακείμενη στη Μητρόπολη Χαλκηδόνος, στην οποία εκάρη μοναχός ο μετέπειτα Πατριάρχης Νικόλαος ο Μυστικός (901-907, 912-925 μ.Χ.).
Η Κάρα του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Ξενοφώντος Αγίου Όρους.
Μέρη της Κάρας του Αγίου βρίσκονται στη Μητρόπολη Άρτης και τις Μονές Μεγ. Σπηλαίου Καλαβρύτων και Ζωοδόχου Πηγής Άνδρου και αλλού.