«Ακάκιε, μην ξεχάσεις τα μακαρόνια να είναι…». Ίνας καλόγερος πάνω σε έναν γαϊδαράκο, στη σκιά των Μετεώρων, τη δεκαετία του 1950. Μια εικόνα αληθινή όσο και μια οφθαλμαπάτη, συγκινητική όσο η γη που βγάζει τα σιτηρά, αληθινή σαν τα μακαρόνια που μας μεγάλωσαν, δυναμική όσο μια λαμπρή ιδέα. Με τον Ακάκιο καβάλα, μεγάλωσε η μεταπολεμική Ελλάδα. Με τον Ακάκιο, που γεφύρωνε γλυκά και νοσταλγικά την παράδοση και το αύριο, το χωριό και την πόλη, την άδολη με την τεχνοκρατική Ελλάδα, φτιάχτηκε μια μυθολογία γύρω από τη βιομηχανία ΜISKO και στρώθηκε ο δρόμος για να μπουν τα ζυμαρικά στο καθημερινό τραπέζι της αστικής οικογένειας. Η τυποποίηση κέρδιζε, ο εκσυγχρονισμός γοήτευε, η παράδοση καθησύχαζε.
