Ο ΗΠΕΙΡΩΤΗΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΤΟΥ ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΝΙΚΟΛΙΔΗΣ ΑΠΟ ΤΗ ΖΙΤΣΑ

 

 

Με ιδιαίτερη χαρά και συγκίνηση ήρθαμε  εδώ σήμερα,  ανταποκρινόμενοι στην πρόσκλησή σας  να παραστούμε στις εκδηλώσεις προς τιμή του μεγάλου εθνεγέρτη Ρήγα Φεραίου. Δεσμοί αίματος ενώνουν το Βελεστίνο, πατρίδα του Ρήγα με τη Ζίτσα , πατρίδα του συντρόφου και συνεταίρου του Ρήγα Δημητρίου Νικολίδη.  Επιτρέψτε  μου εδώ να αναφερθώ για λίγο,  για τον δικό μας εθνομάρτυρα Δημήτριο Νικολίδη.

Ο Δημήτριος Νικολίδης γεννήθηκε στη Ζίτσα του νομού Ιωαννίνων το έτος 1766. Στο χωριό μας έζησε τα παιδικά του χρόνια κι έμαθε τα πρώτα γράμματα. Η τοπική παράδοση διέσωσε ότι ορφάνεψε μικρός από μάνα και πατέρα. Ο θείος του Ζαχαρίας, καλόγερος στο μοναστήρι του Αη- Λια της Ζίτσας ,τον πήρε μαζί του και τον μεγάλωσε και στη συνέχεια φρόντισε να τον στείλει στη Βλαχιά σε μοναστήρι- μετόχι του Αη- Λια της Ζίτσας. Εκεί με τη βοήθεια του ηγούμενου του μοναστηριού τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Ο μητροπολίτης Δοσίθεος Φιλίτης, ηπειρώτικης καταγωγής, τον βοήθησε να μεταβεί στη Βιέννη , όπου σπούδασε ιατρική. Παίρνοντας το δίπλωμά του, εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Βιέννη ασκώντας το επάγγελμα του ιατρού.

Με το Ρήγα, ο Νικολίδης σχετίζονταν από τη Βλαχιά ακόμα, στη Βιέννη όμως συνδέθηκε μ’ αυτόν πολύ και σαν έλαχε να ταιριάζουν στην ψυχοσύνθεση, οι σχέσεις τους έγιναν πιο στενές και πιο εγκάρδιες. Όταν δε ο μεγάλος και ηφαιστειώδης αυτός εθνεγέρτης άρχισε να τον κατηχεί στη Μεγάλη Ιδέα του Λυτρωμού του Γένους , το άδολο αυτό Ζιτσιωτόπουλο, απάντησε πρόθυμα, ολόψυχα και αδίκαστα «παρών» στο προσκλητήριο κι έγινε αφοσιωμένος οπαδός της Μεγάλης Ιδέας και πρόθυμος υπηρέτης της. Εκεί λοιπόν στη Βιέννη ο Ρήγας, ο Νικολίδης και οι γνωστοί απ’ την ιστορία πατριώτες δημιούργησαν τον πρώτο επαναστατικό πυρήνα και κατέστρωσαν τα σχέδια για την οργάνωση και προετοιμασία του μεγάλου και ιερού αγώνα, ενός αγώνα που προμηνύονταν σκληρός και αδυσώπητος, αγώνας ζωής και θανάτου από την έκβαση του οποίου θα κρίνονταν η τύχη της φυλής μας.

Στο έργο αυτό ο Νικολίδης έδειξε μεγάλο και φλογερό ζήλο, αφοσιώθηκε δε ολόψυχα, παραβλέποντας τη λαμπρή επαγγελματική του σταδιοδρομία.

Σ’ αυτόν ο Ρήγας ανέθεσε τη μετάφραση του βιβλίου «Νέος Ανάχαρσις» του Αββά Μπαρθελεμί, το οποίο είναι ένας ύμνος στην ελληνική αρχαιότητα και το οποίο συνετέλεσε στη δημιουργία φιλελληνικού κλίματος στη Δ. Ευρώπη.

Η σκληρή μοίρα όμως δεν επέτρεψε να συνεχίσουν και να ολοκληρώσουν το έργο τους. Η αυστριακή αστυνομία μόλις έμαθε τη «συνωμοτική δράση» τους, τους έπιασε και τους φυλάκισε. Οι απολογίες τους διεσώθησαν στα αρχεία της αστυνομίας της Βιέννης και δημοσιεύτηκαν από το Φιλέλληνα Γάλλε καθηγητή Αιμίλιο Λεγκράν, μεταφράστηκαν δε από τον ιστορικό Σπύρο Λάμπρου. Το τέλος γράφτηκε στις φυλακές Βελιγραδίου τον Ιούνιο του 1798.

Αν και είναι αλήθεια ότι πολλές μορφές που έχουν εμπνευστεί από τα ευγενέστερα ιδανικά και που με την αυταπάρνηση και την αυτοθυσία τους θρόνιασαν στη συνείδηση του έθνους κι έγιναν σύμβολά του, όπως ο Ρήγας, ο Νικολίδης και οι άλλοι συνεταίροι τους, είναι μορφές πανελλήνιες που η ακτινοβολία τους καταυγάζει απ’ άκρη σ’ άκρη τον ελληνικό ουρανό και στέλνει το γλυκό της φως πολύ μακρύτερα ακόμα, στον ορίζοντα όλης της ανθρωπότητας , γιατί η απήχηση του έργου και της θυσίας τους είναι παγκόσμια.

Τέτοιες λοιπόν ολύμπιες μορφές ασφαλώς δεν εγκλωβίζονται και δεν χωρούν σ’ έναν μικρό και περιορισμένο τόπο, την ιδιαίτερη πατρίδα, αλλά πετούν σαν αετοί , αγκαλιάζουν και κάνουν πατρίδα ολόκληρη την Ελλάδα για την ελευθερία της οποίας αφοσιώθηκαν ολόψυχα και πρόσφεραν και την ύπαρξή τους ακόμα ολοκαύτωμα στο βωμό της κι έγιναν πρωτομάρτυρές της.

Η Ζίτσα σαν γενέτειρα του Νικολίδη δικαιούται να είναι περήφανη και να τον θεωρεί καύχημά της και πραγματικό στολίδι της .

Οι πρόγονοί μας κέρδισαν τις μάχες του πολέμου αλλά κέρδισαν και τις μάχες τις ειρήνης. Στην ειρήνη έκτιζαν Παρθενώνας και με τα έργα τους άφησαν άφωνο όλο τον υπόλοιπο κόσμο.

Ναι κι εμείς είμαστε έτοιμοι σήμερα να πεθάνουμε ,αν χρειαστεί, για την πατρίδα μας και η νεότερη ιστορία αλλά και η πρόσφατη έχει να δείξει πράξεις ηρωισμού και αυτοθυσίας απίστευτες. Φτάνει όμως να δείχνουμε τη λεβεντιά μας μόνο στον πόλεμο;

Καταφέραμε να κρατήσουμε τη θέση που μας χάρισε ο Παρθενώνας; Δείχνουμε σήμερα στον κόσμο ότι είμαστε αντάξιοι του πολιτισμού των προγόνων μας; Δημιουργούμε ή μόνον υπερηφανευόμαστε για το παρελθόν; Τι φταίει στ’ αλήθεια;

Φταίμε εμείς; Φταίνε οι εκάστοτε κυβερνώντες;

Φτάσαμε στο σημείο να μετράμε την πρόοδό μας με μέτρο το μικρότερο ή μεγαλύτερο χάος που οι μεν παραδίδουν και οι δε παραλαμβάνουν!

Δεν έχουμε σίγουρα σήμερα σαν μέτρο προόδου το μέτρο της ανάπτυξης, οικονομικής και πολιτιστικής, της ευημερίας , της διαφάνειας.

Φτάσαμε στο σημείο να χειροκροτούμε όποιον δεν κλέβει, όποιον δεν λαδώνεται , όποιον δεν υποσκάπτει, όποιον δεν επιβουλεύεται , λες και αυτές είναι αξίες για χειροκροτήματα. Λες ότι αυτά δεν είναι ηθική υποχρέωση του κάθε ατόμου και μάλιστα αυτών που κατέχουν υπεύθυνες θέσεις, αυτών που επηρεάζουν εξελίξεις, που χαράζουν γραμμές, που διαφυλάττουν τα δικαιώματα των πολλών.

Σίγουρα όμως αυτοί υπάρχουν αλλά δυστυχώς η φωνή τους κάπου πνίγεται και δεν φτάνει σε μας για να τους χειροκροτήσουμε για να τους πούμε ένα δυνατό μπράβο. Η μόνη σωτηρία θα είναι αν αυτές οι φωνές κάποτε γίνουν πολλές, γίνουν βοή και γίνει συνείδηση όλων των πολιτών αλλά και των Κυβερνώντων ότι ένα Έθνος πάει μπροστά μόνο με χρηστή, έντιμη, υπεύθυνη και αποτελεσματική διοίκηση που θα την εφαρμόσουν και θα την ασκήσουν πολιτικοί έντιμοι, δουλευταράδες και ικανοί. Πολιτικοί με μόνη φιλοδοξία τους να τιμηθούν κάποτε με ένα δάφνινο στεφάνι για τις υπηρεσίες που πρόσφεραν στο Έθνος.

Ο τόπος αυτός έχει ανάγκη από σύγχρονους Εθνεγέρτες . Εθνεγέρτες της ειρήνης. Ο λαός μας έχει φιλότιμο, πλάθεται, πείθεται, ακολουθεί αν βρεθούν οι κατάλληλοι τους οποίους θα πιστέψει και θα τους εμπιστευθεί. Δεν είναι εύκολο να ξεπηδήσουν σήμερα έτσι απλά νέοι Εθνεγέρτες που θα συνταράξουν στ’ αλήθεια το λαό. Γι’ αυτό ας πούμε στους εκάστοτε κυβερνώντες, ας αναλογιστούν τις ευθύνες που μόνοι τους θέλησαν να αναλάβουν, ας μπουν μπροστά και με το σάλπισμα του Θούριου ας πείσουν το λαό ότι από εδώ και πέρα ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ τους στόχος είναι να πάει μπροστά αυτός ο τόπος και τότε θα ιδούν ότι ο λαός θα τους κατανοήσει , θα τους ακολουθήσει και θα κάνει κι αυτός τη δική του επανάσταση για τις λαθεμένες αξίες, τους λαθεμένους στόχους, τις λαθεμένες νοοτροπίες

Κλείνοντας θα ήθελα να σας πω ότι η Αδελφότητά μας  ως ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης προς τον ήρωα – εθνεγέρτη και σύντροφο του Ρήγα Δημήτριο Νικολίδη μετονομάστηκε  σε Αδελφότητα Ζιτσαίων Ηπείρου «ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΝΙΚΟΛΙΔΗΣ Προηγουμένως  δε ,το έτος 1992 , έμπροσθεν   του δημαρχείου  , τοποθετήθηκε  η προτομή του Δημητρίου Νικολίδη , δωρεά  του αείμνηστου  ευεργέτη της Ζίτσας και πρώην προέδρου της Αδελφότητας  Αθανασίου Βαδόκα

 

 

Εγκαίνια για το νέο υπαίθριο θέατρο Ζίτσας «ΕΥΤΕΡΠΗ», δωρεά της οικογένειας Μιχαήλ Κατσουλίδη

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα, παρουσία πλήθους κόσμου και υπό τους ήχους της Φιλαρμονικής του Δήμου Ζίτσας και του Κιθαριστικού Συνόλου Ροδοτοπίου, πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια του νέου υπαίθριου θεάτρου Ζίτσας «ΕΥΤΕΡΠΗ». Το νέο θέατρο, το οποίο κατασκευάστηκε με την ευγενική δωρεά της οικογένειας του κ. Μιχαήλ Κατσουλίδη, αποτελεί πλέον έναν σύγχρονο χώρο πολιτισμού και σημείο αναφοράς όχι μόνο για τη Δημοτική Κοινότητα Ζίτσας, αλλά και για ολόκληρο τον Δήμο.

Η τελετή το βράδυ του Σαββάτου (06/06/2026) ξεκίνησε με τον καθιερωμένο αγιασμό, ενώ αμέσως μετά ακολούθησαν τα αποκαλυπτήρια της μαρμάρινης επιγραφής με το όνομα του θεάτρου, από τον μεγάλο δωρητή Μιχαήλ Κατσουλίδη , την αδερφή του Σταματία  και την Αντιδήμαρχο Πολιτισμού, Κατερίνα Μπαλάφα.

Η Αντιδήμαρχος στον χαιρετισμό που απηύθυνε κατά την έναρξη της τελετής, εξήρε τη σημασία της προσφοράς της οικογένειας Κατσουλίδη, τονίζοντας μεταξύ άλλων: «Θα ήθελα να εκφράσω τις θερμότερες ευχαριστίες μας στο δωρητή Μιχάλη Κατσουλίδη και την οικογένειά του, που με τη γενναιόδωρη προσφορά τους έγινε πραγματικότητα αυτό το έργο. Χωρίς τη συμβολή του αυτό το θέατρο θα παρέμενε μια ιδέα. Κύριε Κατσουλίδη η προσφορά σας δεν είναι μόνο υλική, είναι μία επένδυση στον πολιτισμό, στη νέα γενιά και στη δύναμη της τέχνης να ενώνει ανθρώπους» κλείνοντας, ευχαρίστησε επίσης όσους συνέβαλαν στη διοργάνωση της τελετής καθώς και τους παρευρισκόμενους.

Ακολούθησαν οι καθιερωμένοι χαιρετισμοί των επισήμων . Στους χαιρετισμούς οι βουλευτές του νομού κ.κ  Γιώργος  Αμυράς, Ιωάννης Τσίμαρης και ο Αντιπεριφερειάρχης  Κώστας Κίτσιος  εξήραν την  τη σημασία της προσφοράς  του Μιχάλη Κατσουλίδη  . Ακολούθησε  χαιρετισμός του Προέδρου της κοινότητας κ. Σπύρου Παντούλα  (δημοσιεύεται παρακάτω).

Στη συνέχεια, τον λόγο πήραν ο διδάκτορας ιστορίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Θεόδωρος Κοσμάς, καθώς και ο ίδιος ο δωρητής, Μιχάλης Κατσουλίδης, οι οποίοι αναφέρθηκαν στο όραμα και τη σημασία της δημιουργίας του θεάτρου για την τοπική κοινωνία και εξέφρασε την πικρία του για την μεγάλη  καθυστέρηση  αποπεράτωσης του έργου. (οι ομιλίες τους  δημοσιεύονται  πιο κάτω).

Η βραδιά ολοκληρώθηκε ιδανικά με μια ξεχωριστή μουσική εκδήλωση, την οποία «έντυσαν» καλλιτεχνικά η Φιλαρμονική του Δήμου Ζίτσας και το Κιθαριστικό Σύνολο Ροδοτοπίου, χαρίζοντας στους παρευρισκόμενους μια αξέχαστη εμπειρία.

Ακολούθησε πλούσιος μπουφές με εδέσματα που ετοίμασαν οι γυναίκες του χωριού μας.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους οι βουλευτές Γεώργιος Αμυράς και Ιωάννης Τσίμαρης, ο Αντιπεριφερειάρχης Κώστας Κίτσιος, εκπρόσωπος της 8ης Ταξιαρχίας, Συνταγματάρχης κ. Μιχάλης  Ζυγούρης, Αντιδήμαρχοι, Δημοτικοί Σύμβουλοι, Πρόεδροι Κοινοτήτων, Συλλόγων και Φορέων καθώς και πλήθος κόσμου.

 

 

ΟΜΙΛΙΑ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΟΣΜΑ

Αξιότιμοι εκπρόσωποι των εκκλησιαστικών, στρατιωτικών, δημοτικών και τοπι­κών αρχών και του ελληνικού κοινοβουλίου, εκλεκτοί προ­σκε­­­­κλημένοι, αγαπητοί συγχωριανοί, φίλες και φίλοι,

Σας καλωσορίζω και εγώ με τη σειρά μου και σας ευχαριστώ που τιμήσατε με την παρουσία σας τη σημερινή εκδήλωση. Επιτέλους, μετά από μακρό διάστημα αναμο­νής, η Ζίτσα αποκτά και επίσημα, για πρώτη φορά στην ιστορι­κή της διαδρομή, το δικό της υπαίθριο θέατρο. Πρόκειται για ένα έργο αντάξιο της πλούσιας πνευματικής και πολιτιστικής παράδοσης της κοινότητας, που θα συμβάλει αναμφίβολα στην πολι­τι­­στι­κή αναβάθμιση όχι μόνο της τοπικής κοινωνίας αλλά και της ευρύτερης περιο­χής, έργο που το εμπνεύστηκε, το σχεδίασε και το χρηματοδότησε αδρά ο άξιος πα­ντός επαίνου συμπολίτης μας κ. Μιχάλης Κατσουλίδης, προσφέροντας στη γενέτει­ρα ένα πολύτιμο και ανεκτίμητο δώρο. Σε μια περίοδο που τα περί αποκέντρωσης απο­δεί­χτη­καν έπεα πτερόεντα, με την ακατανόητη μεταφορά της έδρας του Δή­μου στη γει­­­­­­τ­νιά­ζουσα με τα Γιάννενα Ελεούσα, και η Ζίτσα επιβράδυνε και εξ αυτού του λό­γου το βηματισμό της, βλέποντας να στενεύουν έτι περαιτέρω οι όποιες προοπτικές ανά­πτυξης και να ελλοχεύει ο κίνδυνος απώλειας βασικών υπηρεσιών και λειτουρ­γιών, τέτοιες πρωτο­βου­λίες εμπλουτισμού των υποδομών στην κατεύθυνση της καλυ­τέ­ρευ­σης της ποιό­τη­τας ζωής των κατοίκων ισοδυναμούν με αχτίδα φωτός για το πα­ρόν και παράθυρο ελπίδας για το μέλλον.

Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι ο κ. Κατσουλίδης έδωσε και κατά το παρελθόν α­πτά δείγματα ειλικρινούς και ανιδιοτελούς αγάπης για τη γενέθλια γη με την προ­σφο­ρά του σε ποικίλες παρεμβάσεις που αφορούσαν τομείς δημόσιου ενδιαφέροντος, απο­­βλέ­πο­ντας σταθερά και εκ πεποιθήσεως στην πρόοδο και το γενικό καλό, από την ά­πο­ψη αυτή δε, και με την τωρινή του σημαίνουσα δωρεά, αναδεικνύεται ένας γνή­σιος ευπα­τρίδης, που συνεχίζει επάξια το παράδειγμα της ζιτσιώτικης ευ­ποιίας, που τόσο ευ­εργετικά για την κωμόπολη παρήγαγε αποτελέσματα, ως εκ τούτου δίκαια του ανή­κουν οι ευχαριστίες και η αναγνώριση όλων μας.

Το υπό εγκαινίαση θέατρο αφιερώνεται στη μνήμη «Κωνσταντίνου και Ευτέρπης Κατσουλίδη από τα τέκνα τους», Μιχάλη, Έβελυν, Τούλα και Βαρβάρα, ωσεί παρού­σα, φέρει δε το όνομα «Ευτέρπη», σε ένδειξη σεβασμού προς τη μητέρα του διαθέτη, που όμως παραπέμπει συμβολικά σε μία από τις εννέα μούσες, προστάτιδες των τεχνών, των γραμμάτων και των επι­στη­μών, της καλλιτεχνικής και δημιουργικής εν γένει δραστη­ρι­ό­τητας. Από αρχιτε­κτο­νι­κή ά­πο­ψη κινείται στα χνάρια του αρχαιο­ελ­ληνικού θεά­τρου, εμπεριέχει δηλαδή τα βασικά δομικά του στοιχεία, το κοί­λον, την ορχήστρα και τη σκηνή, συνδέοντας το όλο εγχείρημα με την αρ­χαι­ο­ελλη­νική θεα­τρι­κή παράδοση, είναι δε καλαίσθητο και κομψό, με σύγχρονες προδιαγρα­φές και ανέ­σεις. Τα χαρα­κτη­­ριστικά της θέσης του είναι επίσης αξιοπρόσε­κτα, καθώς αφενός εφά­πτεται σχε­δόν με το κτίριο του Γυμνασίου-Λυκείου Ζίτσας, αφετέρου εντάσσεται αρμονικά στο θελκτικό ζιτσιώτικο φυσικό τοπίο, έχοντας κατέναντι και πλαγίως το δα­σω­μένο λόφο του Προ­φήτη Ηλία. Επιπλέον θα πρέπει να τονιστεί και η πολυλει­τουργικότητά του, αφού πέραν των θεατρικών παραστάσεων μπορεί να φιλοξενήσει κάλλιστα και άλλες πολι­τι­στι­κές εκ­δη­λώσεις, όπως μουσικές συναυλίες, χορευτικές δραστηριότητες κτλ.

Σε κάθε περίπτωση το θέατρο δεν είναι μόνο ένα τεχνικό έργο, αφού ως τέτοιο απλώς αποτελεί το μέσο για την υλοποίηση της θεατρικής πρά­ξης, ωστόσο η σημασία της θεατρικής υποδομής δεν είναι αμελητέα, διότι εξασφα­λίζει τις προϋποθέσεις για την άρτια και όχι εκ του προχείρου διεκπεραίωση των παραστάσεων, γεγονός που ωθεί τους ηθοποιούς να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό και να αναδείξουν επί σκη­νής στο έπακρο τις υποκριτικές τους ικανότητες και το ταλέντο τους, με αποτέλεσμα να επηρεά­ζο­νται συνολικότερα οι ποιοτικοί δείκτες του πα­ριστώμενου έργου, ως καρ­πού συλ­λο­γι­κής δουλειάς που γίνεται με μεράκι. Οι θεατές εξάλλου, βασικοί συντε­λε­στές της θε­α­τρικής μυσταγωγίας, μιας και χωρίς αυτούς δεν υφίσταται κοινοποίηση του θεα­τρι­κού μηνύματος, άρα καταλύεται η έννοια του θεάτρου, μετέχουν υπ’ αυτό το πρί­σμα πιο ενεργη­τι­κά και αποτελεσματικότερα στα δρώμενα, επιτυγχάνοντας τη μέγι­στη δυ­να­τή αλληλε­πί­δραση με τους ηθοποιούς και το καλλιτεχνικό προϊόν.

Είναι γνωστό πως κατά την αρχαιότητα το θέατρο δεν ήταν μόνο χώρος διασκέ­δα­σης, αλλά πρωτίστως θεσμός παιδευτικός, ένα είδος ανοιχτού σχολείου για τους πολί­τες, όπου λόγος, ποίηση, χορός και μουσική συνέβαλαν στην κάθαρση και στη δια­μόρ­φωση του ήθους, λόγος για τον οποίο θεσπίστηκαν τα «θεωρικά», προκειμένου να μπορούν να έχουν πρόσβαση σ’ αυτό και οι πένητες, αλλά και οι άποροι, μέτρο δημο­κρατικό που εκκι­νούσε από την αντίληψη ότι η θεατρική παιδεία είναι δημόσιο αγα­θό, που πρέπει να το απολαμβάνουν όλοι, και όχι προνόμιο της «ελίτ». Την ίδια διττή λει­τουρ­γία, της ψυχαγωγίας και της μόρφωσης, εξακολουθεί να επιτελεί το θέατρο και σή­μερα, σε άλλες βεβαίως συνθήκες και αξιακές συντεταγμένες, η φιλοσοφία ε­ντού­τοις είναι παρόμοια.

Κατά ταύτα το θέατρο προσφέρει διασκέδαση, χαλάρωση, αποφόρτιση και αποτο­ξίνωση από τις έγνοιες της καθημερινότητας, από τις αγωνίες και τα άγχη, που ο αγώ­νας για επιβίωση, οι φρενήρεις ρυθμοί ζωής ή η βαρβαρότητα κι ο παραλογισμός των πολεμικών συ­γκρού­σεων και η ψυχρή λογική των συμφερόντων προκαλούν στο σύγ­χρο­νο άνθρω­πο, όντας καταφύγιο και χώρος δραπέτευσης από τα παντοειδή προ­βλή­ματα. Παράλ­ληλα διευρύνει τους ορίζοντες, προσφέροντας πολυδιάστατες εμπειρίες, γνώση, πλη­ροφόρηση, εξοικείωση με διαφο­ρε­τικές κουλτούρες, διευκολύνει την κα­τα­νό­ηση των κινήτρων της ανθρώπινης συ­μπεριφοράς και δράσης, μέσω της ταύτισης του θεατή με τους σκηνικούς ήρωες, προάγοντας έτσι την ανεκτικότητα, αναπτύσσει δηλαδή την ενσυναίσθηση‧ εξάλλου, ενισχύει τη φαντασία και την παρατηρητικό­τη­τα, οξύνει την αντίληψη, καλλιεργεί την κριτική σκέψη και ωθεί σε συνειδησιακό προ­βληματισμό πάνω σε κοινωνικά, πολιτικά, φιλοσοφικά και ηθικά ζητήματα, που θίγονται συχνά στα θεατρικά έργα, λειτουργεί παραδειγματικά, μεταδίδει ουμανι­στι­κές αξίες, συντε­λεί στην ψυχοπνευ­μα­τι­κή, συναισθηματική και διανοητική ωρίμανση και την κατά­κτη­ση της αυτογνω­σίας, συμβάλλει στην αισθητική και καλλιτεχνική αγωγή, παρέχει δια της καθάρσεως συναισθηματική εκτόνωση και ψυχική ανακού­φι­ση, υποβοηθά εντέλει το θεατή να βελτιώσει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται την πραγματι­κό­­τητα, να γίνει κα­λύ­τερος άνθρωπος και να εξελιχθεί σε ολοκληρω­με­νη προσωπικό­τητα. Να προστεθεί ότι η παρακολούθηση μιας υπαίθριας παράστασης αποτελεί μια συλλογική διαδικα­σία που φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά, τους δίνει την αίσθηση του ανήκειν σε ένα όλον, ενδυναμώνει την κοινωνική συνοχή και προ­ά­γει το διάλογο, λειτουργώντας ως ερέθισμα για μετέπειτα συζητήσεις και ανταλλαγή απόψε­ων.

Ειδικότερα για τους μαθητές του Γυμνασίου και Λυκείου Ζίτσας, που ως θεατές δύνανται να αποκομίσουν επίσης τις ευεργετικές επενέργειες του θεάτρου που προε­κτέ­θηκαν, η γειτνίασή του με το σχολικό συγκρότημα ευνοεί επιπροσθέτως το άμεσο πέ­ρασμα από τη θεωρία της τάξης στην πράξη του θεατρικού πάλκου. Η παρεχόμενη θεατρική παιδεία, αντί να εκλαμβάνεται ως βαρετή εν πολλοίς ύλη προς αποστήθιση, περικλεισμένη στις σελίδες ενός σχολικού εγχειριδίου, μπορεί να ξεφύγει από τα στε­νά πλαίσια της αίθουσας διδασκαλίας και να γίνει βιωματική μάθηση επί σκηνής, ό­που με την καθοδήγηση των υπεύθυνων καθηγητών τους οι μαθητές και οι μα­θή­­­τριες θα μπορούν να ανεβάζουν τις δικές τους παραστάσεις, να πειραματίζονται με το λόγο και την κίνηση και να αναπτύσσουν τη δημιουργικότητά τους μέσα από την τέχνη, μαθαίνοντας να εργάζονται ομαδικά για την επίτευξη ενός κοινού σκοπού.

Εν κατακλείδι και υπό το φως των ανωτέρω αποτελεί χρέος όλων μας, ιδιαιτέρως δε της Δημοτικής αρχής, το θέατρο «Ευτέρπη», το πολιτιστικό αυτό κόσμημα, που το­­­ποθετεί επάξια τη Ζί­τσα σε περίοπτη θέση στον πολιτιστικό χάρτη όλης της Ηπεί­ρου, να συντηρη­θεί, να διατηρηθεί και να αξιοποιηθεί κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ώστε να έχουμε τη χαρά και την ευχα­ρί­στηση να απολαμ­βά­νουμε τακτικά ποι­ο­­τικές παραστάσεις από επαγγελματι­κούς ή ερασιτεχνικούς θιάσους, καθώς και κάθε είδους πολιτιστικές εκ­δη­λώσεις.

Ας είναι καλορίζικο και καλοτάξιδο.

Σας ευχαριστώ πολύ

.

ΟΜΙΛΙΑ ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΤΣΟΥΛΙΔΗ

Σεβαστοί Πατέρες, αξιότιμοι προσκεκλημένοι, αγαπητοί παρευρισκόμενοι σ΄ αυτήν την εκδήλωση, αγαπητοί μου συχωριανοί !

Επιτρέψτε μου να αναφερθώ σε μια μικρή συζήτηση που έγινε χθες το απόγευμα.  Καθόμουνα σ ένα καφενείο του χωριού μας κι έπινα έναν καφέ όταν με πλησίασε ένας νέος περίπου 30 χρονών και μου είπε αν είχα την καλοσύνη να του απαντήσω σε μια ερώτηση που τον απασχολεί  και του απάντησα  ασφαλώς .

Με ρώτησε : πιστεύετε κ. Μιχάλη στα θαύματα  ; Τον ρώτησα γιατί απευθύνεται σε μένα και μου απάντησε : Εσείς είστε μεγάλης ηλικίας γι’  αυτόν τον λόγο. Του απάντησα ΝΑΙ.  Μου είπε  γιατί !!! Του απάντησα διότι συμβαίνουν.   Ερώτηση :  μπορείτε να μου το εξηγήσετε  !!!

Του απαντώ  : άκουσε με

Το 2017 ήμουνα  80 ετών  και επειδή είχα την ιδέα να κατασκευασθεί ένα υπαίθριο Θέατρο στον χώρο του Γυμνασίου,  μίλησα με τον Δήμο Ζίτσας με την σκέψη ότι σε 3 ή  4 χρόνια η κατασκευή θα είναι εφικτή !!!  Τότε θα ήμουνα 84 χρονών. Έτσι και έγινε και κάναμε τις ανάλογες ενέργειες  και συμφωνητικά . Περάσανε τα 4 χρόνια και ούτε το Θέατρο έγινε κι εγώ βρισκόμουνα ακόμη στη ζωή !!!

Λίγο παράξενο !!! Και συνέχισε ο χρόνος χωρίς να τελειώσουνε οι εργασίες και εγώ να ζω ακόμα και  φθάνουμε στην σημερινή ημέρα μετά  από 9 χρόνια και οι εργασίες να έχουν περίπου τελειώσει κι εγώ να έχω φτάσει τα 92 και να ζω ακόμα !!!!!  Δεν είναι αυτό ένα ΘΑΥΜΑ  !!!!!

Με κοίταξε ο Δημήτρης κι έφυγε. Δεν ξέρω αν ικανοποίησα την ερώτηση του ή  εάν τον έπεισα  ότι γίνονται θαύματα ! Αυτά με το θέμα του Δημήτρη  !!!

 Βλέπεις αγαπητέ Δημήτρη  για να κτισθεί ο Παρθενώνας χρειάστηκα, 9 χρόνια , 9 χρόνια χρειάστηκαν για να γίνει το Κολοσσαίο στη Ρώμη , 6 χρόνια για να χτιστεί η Αγιά- Σοφιά  , το ίδιο και το δικό μας θέατρο χρειάστηκε 9 ολόκληρα χρόνια.

Ευχαριστώ τον κ. Δήμαρχο Πλιάκο και τους συνεργάτες του για την βοήθεια και συμπαράσταση της ανέγερσης του Θεάτρου, την κ Αικατερίνη Μπαλάφα για την διοργάνωση , την Κυρία Αικατερίνη Στεφοπούλου για την βοήθεια, όχι μόνο για την ανέγερση του Θεάτρου αλλά για όλα τα θέματα που έχουν σχέση με την Ζίτσα. Πάντα πρόθυμη !

Τον αγαπητό Νίκο Τσανέλη για την προσφορά - κατασκευή - και τοποθέτηση των μαρμάρων της πρόσοψης του κτιρίου  Ο λ α αφιλοκερδώς !!! Νίκο σ ευχαριστώ. 

Ευχαριστώ τον Πρόεδρο Κοινότητας Ζίτσας κ. Σπύρο Παντούλα για την καλή οργάνωση και βοήθεια ως επίσης τον Πρόεδρο της  Αδελφότητας Ζιτσαίων Ηπείρου κ. Ιωάννη Τσελιο , πάντα πρόθυμος συμπαραστάτης ! Ιδιαίτερα ευχαριστώ τον Σύλλογο Γυναικών Ζίτσας, τον Πολιτιστικό  Σύλλογο Ζίτσας και γυναικών του ΚΑΠΗ  που όχι μόνο σήμερα,  αλλά σε όλες τις πολιτιστικές εκδηλώσεις φροντίζουν για τα  άριστα εδέσματα.

 Όχι μόνο σας ευχαριστώ και σας εκτιμώ αλλά και σας αγαπώ. Μπράβο σας !

Ευχαριστώ όλους σας που με ακούσατε.

 

 ΜΗΝΥΜΑ ΛΑΜΠΡΟΥ ΔΡΟΣΟΥ

 Μεγάλη μέρα σήμερα, Σάββατο 6 Ιουνίου 2026, για τη Ζίτσα της Ηπείρου του Δήμου Ζίτσας με τους 60 οικισμούς της και ευρύτερα ολόκληρη την Ήπειρο.
Είναι η μέρα των εγκαινίων του υπαίθριου θεάτρου "ΕΥΤΕΡΠΗ", δωρεά της οικογένειας Μιχαήλ Κατσουλίδη και αποδοχή του Δήμου Ζίτσας.
Η ονομασία και η τοποθέτηση του υπαίθριου θεάτρου "ΕΥΤΕΡΠΗ" στη βόρεια είσοδο του χωριού μας συμβολίζει τη δύναμη και τη "Μνημοσύνη" που παρέχει στον άνθρωπο η υπηρέτηση των τεχνών. 
Εύχομαι ολόψυχα την ευόδωση της φιλοξενίας του ευγενούς σκοπού του.