Ξεκινά η απόσταξη τσίπουρου- Τα δικαιολογητικά

Από τις 17 Οκτωβρίου ξεκινά η νέα αποστακτική περίοδος, η οποία θα διαρκέσει μέχρι τις 16 Δεκεμβρίου.

Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά από την Διεύθυνση Αγροτικής Οικονομίας της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων, προκειμένου να εκδοθεί άδεια απόσταξης από το Τελωνείο Ιωαννίνων απαιτείται η προσκόμιση από τους αμπελοκαλλιεργητές βεβαίωσης από την αρμόδια Δνση Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνιατρικής της Περιφέρειας Ηπείρου – ΠΕ Ιωαννίνων για την ιδιότητα του παραγωγού, των αμπελώνων (συστηματικοί - κληματαριές) και την ποσότητα σταφυλιών που παρήχθησαν (από τις Δηλώσεις συγκομιδής) για όσες εκμεταλλεύσεις βρίσκονται καταχωρημένες στο Αμπελουργικό Μητρώο.

Η σχετική βεβαίωση θα εκδίδεται μέχρι το πέρας της καταλυτικής ημερομηνίας (16 Δεκεμβρίου 2016) από το γραφείο 117 στο Διοικητήριο της Περιφέρειας Ηπείρου – Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων για όσους παραγωγούς βρίσκονται καταχωρημένοι στη βάση δεδομένων του Αμπελουργικού Μητρώου.

Για τους παραγωγούς που κατέχουν αμπελοκαλλιέργεια και δεν είναι καταχωρημένοι στη βάση δεδομένων του Αμπελουργικού Μητρώου προκύπτει θέμα νομιμότητας, επειδή σύμφωνα με τον Κανονισμό (ΕΕ) 1308/2013 και την ΥΑ 3323/99635/1-8-2014 (ΦΕΚ 2176Β/2014), απαγορεύεται η φύτευση νέων αμπελώνων χωρίς τη σχετική άδεια από την αρμόδια Δνση Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνιατρικής και επομένως η υπηρεσία μας δεν μπορεί να εκδώσει σχετική βεβαίωση.

Για τους παραγωγούς που κατέχουν αμπελοτεμάχια μεγαλύτερα του 1 στρ., προκειμένου να εκδοθεί η σχετική βεβαίωση, απαιτείται υποχρεωτικά η ηλεκτρονική υποβολή δήλωσης συγκομιδής για το 2016 μέσω της ιστοσελίδας http://e-services.minagric.gr του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.

Για περισσότερες πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στην Δνση Αγροτικής Οικονομίας & Κτηνιατρικής της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων (γραφείο 117) και στους Λάμπρο Στέφο, Στάθη Βαασδέκη & Ηλία Μάνη ή στο τηλέφωνο: 2651 0 87117.

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΜΑΣ

Κυκλοφόρησε  και θα αποσταλεί σε όλους τους Ζιτσιώτες η εφημερίδα "Παλμοί της Ζίτσας" αριθμός τεύχους 73.

Για να τη διαβάσετε πιέστε ΕΔΩ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

• Η Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Συλλόγων Ελλάδος, η Αδελφότητα των εν Αθήναις

  Σαρακατσαναίων Ηπείρου και ο Σύλλογος Σαρακατσαναίων Ν. Ημαθίας «Οι Σταυραετοί»

  παρουσιάζουν το βιβλίο του Θεόδωρου Μ. Γιαννακού «Ο Καλυβοδάσκαλος» την Τετάρτη

  12 Οκτωβρίου 2016 και ώρα 19:00 στην αίθουσα εκδηλώσεων της Πανηπειρωτικής,

  Κλεισθένους 15, πίσω από το παλαιό Δημαρχείο.

  Το βιβλίο θα παρουσιάσουν οι:

  – Λίζη Χανδακάρη, ποιήτρια - Εκαπαιδευτικός

  – Νατάσα Κονιδιτσιώτη, Συγγραφέας-ψυχολόγος

  -Δημήτρης Αβούρης, Συγγραφέας-παραμυθάς

  – Θεόδωρος Μ. Γιαννακός, Εκπαιδευτικός -Συγγραφέας

  του βιβλίου

  – Την εκδήλωση θα συντονίσει

  η Μαργαρίτα Νικολοπούλου, ποιήτρια-Εκπαιδευτικός

  Διαβάζει και απαγγέλει η ηθοποιός Πέτρα Μαυρίδη

  Οι Σαρακατσαναίοι ήταν νομάδες κτηνοτρόφοι και περιπλανήθηκαν χρόνια και ζαμάνια με

  τα κοπάδια τους στα βουνά και της κάμπους της πατρίδας μας περίπου μέχρι τα μέσα του

  περασμένου αιώνα. Είχαν φτάσει ακόμα και μέχρι τους κάμπους της σημερινής Τουρκίας,

  στην Βουλγαρία όπου παρέμειναν περίπου 15000 άτομα αλλά και στην περιοχή των

  Σκοπίων όπου διαβιούν και σήμερα ελάχιστοι.. Από τον Μοριά ως τον Αίνο και τη

  Μικρασία. Χαρά τους ήταν τα βουνά. Κι αυτά τους καρτερούσαν. Ίσκιωναν τα βουνά,

  μέρευαν. Ολάκερη Ρωμιοσύνη ζούσε κι ανάσαινε ψηλά στα κορφοβούνια.

  Στα χρόνια του νομαδισμού, για να μάθουν τα παιδιά τους γράμματα έπαιρναν, συνήθως το

  καλοκαίρι, έναν μορφωμένο νέο από τη γειτονική περιοχή για να διδάξει κυρίως τα αγόρια

  τα στοιχειώδη, γραφή, ανάγνωση και αριθμητική. Οι «δάσκαλοι» αυτοί έμειναν γνωστοί ως

  καλυβοδάσκαλοι, και ο πιο γνωστός από αυτούς είναι ο Μενέλαος Λουντέμης ο οποίος και

  εμπνεύστηκε ορισμένα από τα λογοτεχνικά έργα του από τη ζωή στις σαρακατσάνικες

  στάνες όπως τη γνώρισε στο Βέρμιο την περίοδο που δίδασκε στα σαρακατσανόπουλα των

  τσελιγκάτων του βουνού αυτού. Η διδασκαλία γινόταν σε ξεχωριστό καλύβι στη στάνη, το

  δασκλοκάλυβο, που κατασκεύαζαν ειδικά για το σκοπό αυτό και το οποίο ήταν επίσης

  κατοικία του δασκάλου. Τα έξοδα λειτουργίας του σχολείου βάρυναν τις οικογένειες που

  έστελναν στο σχολείο τα παιδιά τους.

  Στο βιβλίο του Θόδωρου Γιαννακού παρουσιάζεται η λειτουργία ενός σαρακατσάνικου

  σχολείου αλλά και η ζωή του κόσμου της στάνης με αξιόλογα λαογραφικά και ηθογραφικά

  στοιχεία. Αυτόν τον κόσμο τον παλιό ζωντανεύει μέσα στις σελίδες του βιβλίου του « Ο

  Καλυβοδάσκαλος». Κόσμο αφκιασίδωτο. Κόσμο που έκρυβε στα φυλλοκάρδια του

  αρχοντιά και Ελλάδα˙ τον πανάρχαιο ελληνικό τρόπο ζωής, ο οποίος πάντα θωράκιζε την

  ελληνικότητα απέναντι στην αλλοτρίωση και τη φθορά.

  Ο συγγραφέας, για να μας πει αυτά που θέλει, χρησιμοποιεί ως όχημα το δασκαλοκάλυβο,

  το «Κρυφό Σχολειό» των βουνών. Ίσως το πρώτο ιδιωτικό σχολείο στον τόπο μας.
• Οι καλυβοδάσκαλοι, με τις μικρές τους δυνάμεις, ήταν η χαραμάδα μέσα από την οποία

  περνούσε, σαν αύρα, η ανάσα του έξω κόσμου και μπόλιαζε την πρωτόγονη γνώση αυτών

  των απλών και περήφανων ορεσίβιων Ελλήνων.

  O Θεόδωρος Γιαννακός γεννήθηκε στον Ανθρακίτη Ζαγορίου, γενέτειρα του μεγάλου

  Διδάσκαλου του Γένους Μεθόδιου Ανθρακίτη. Βίωσε την ποιμενική ζωή των προγόνων του

  νομάδων Σαρακατσαναίων μέχρι την πρώτη του εφηβεία. Τραχιά ζωή που, μέσα στη

  σκληράδα της, έκρυβε μοναδικές πινελιές ομορφιάς.

  Εργάζεται στην πόλη του Κιλκίς ως εκπαιδευτικός.

  Άλλα έργα του:

  Σαρακατσιάνικη λαλιά

  Τα Φέγινα πουλιά

ΤΟ ΑΜΠΕΛΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΑΦΥΛΙ !

                                     Μύθοι και τραγούδια

     Το σταφύλι είναι αναμφισβήτητα ο βασιλιάς του Σεπτεμβρίου . Πλήθος ποιήματα και τραγούδια έχουν γραφτεί για το αμπέλι και το σταφύλι , αλλά και πολλοί μύθοι που μας έρχονται από τα βάθη των χρόνων, που πέρα από την ευχάριστη και  όμορφη διήγησή τους, μας πληροφορούν , με  τον χαριτωμένο και παράλογο τρόπο του παραμυθιού,  για το αμπέλι και το κρασί, την ύπαρξή τους και την πορεία τους στο χρόνο  .  Ένας μύθος μας λέει  πως ο Θεός Διόνυσος είχε έναν ακόλουθο τον Άμπελο . Κάποια μέρα που ο ‘Αμπελος έτρεχε πάνω σε ένα άγριο άλογο έπεσε και σκοτώθηκε . Ο Διόνυσος  πολύ λυπήθηκε  και παρακάλεσε τον Δία να τον μεταμορφώσει σε ένα  φυτό.  Ο Δίας τότε τον μεταμόρφωσε σε φυτό στο οποίο έδωσε το όνομα του άτυχου νέου . ‘Αμπελος !  Ένας άλλος μύθος μας λέει πως ο Στάφυλος ήταν βοσκός του βασιλιά της Αιτωλίας  Οινέα . Κάποια μέρα ο Στάφυλος πρόσεξε πως τα ζώα του που έτρωγαν ένα συγκεκριμένο φυτό ήταν περισσότερο ανεπτυγμένα . Τότε μάζεψε τους καρπούς του φυτού και τους πήγε στον βασιλιά . Ο Οινέας ενθουσιάστηκε από την νοστιμιά του καρπού  αλλά και από   τον χυμό που βγήκε όταν τον έλιωσε .  Ονόμασε λοιπόν τον χυμό  οίνο, από το όνομά του και τον καρπό στάφυλο, από το όνομα του βοσκού.  Όμορφος είναι και ο μύθος της γέννησης του Διόνυσου . Ο  Δίας είχε ερωτευτεί την όμορφη Σεμέλη ,  όταν πήγαινε όμως να την συναντήσει πήγαινε ως άνθρωπος και όχι ως θεός . Η Ηρα  έπεισε την Σεμέλη,  που κυοφορούσε το παιδί του Δία, να  του ζητήσει  να εμφανιστεί μπροστά της ως θεός . Μάταια ο Δίας προσπαθούσε να της αλλάξει γνώμη, εκείνη το ζητούσε ως ένδειξη της αγάπης του. Όταν όμως ο Δίας παρουσιάστηκε στην αγαπημένη του ως θεός η εκτυφλωτική του λάμψη και οι κεραυνοί που ξέφευγαν από τα χέρια του έκαψαν την όμορφη Σεμέλη. Ο Δίας πρόλαβε την τελευταία στιγμή και πήρε το παιδί που κυοφορούσε   και το έβαλε στο μηρό  του και το έραψε πάνω από το γόνατο . Εκεί στον μηρό του Δία κυοφορήθηκε ο Διόνυσος . Η γέννησή του πάνω από το γόνατο του Δία συμβολίζει το κλήμα και τον νέο βλαστό που ξεπετάγεται από τους κόμπους - τα γόνατα-  του φυτού, για να δώσει τους καρπούς !  Έξυπνος και διδακτικός βέβαια και ο μύθος του Αισώπου που μας λέει για τη  αλεπού και τα σταφύλια . Η αλεπού που δεν μπορούσε να φτάσει τα νόστιμα  και ζουμερά σταφύλια, με την κακογλωσσιά της, τα έβγαλε όλα ξινά . Γι αυτό και λέμε συχνά, γι' αυτούς  που ο φθόνος  τους περισσεύει ,    «όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια».  Όμως και στην ποίηση το αμπέλι και το κρασί κρατούν περίοπτη θέση .

Στην  Ιλιάδα - 8ος πΧ  - ο Όμηρος μας λέει

«Κι απ το κροντήρι βάζοντας κρασί στις κούπες, κάτω το ξέχυναν ,

 και τους αθάνατους θεούς ανακαλιούνταν.»

Και ο Αλκαίος συμβουλεύει ,”Μηδέν άλλον φυτεύσεις πρότερον δένδρον, αμπέλω»” .Δηλαδή, πρώτα απ' όλα τα άλλα δέντρα να φυτεύσεις αμπέλι !

Στα ακριτικά τραγούδια ακόμα και τον χάροντα προσκαλούν να πιεί κρασί .

“Καλώς μας ήρτε ο χάροντας να φα' να πιεί μιτά μας,

να πιεί γλυκόποτον κρασίν πουπίουν φουμισμένοι

να πιει γλυκόποτον κρασίν που πίουν οι γουμένοι

όπου το πιουν οι ευμενείς και πέφτουν και κοιμούνται

όπου το πίουν οι άρρωστοι και βρέθουνται γιαμένοι “

Ενώ αργότερα στα Επτάνησα τραγουδούν .

“Που πας αφέντη μέρμηγκα και είσ' αρματωμένος

αμπέλι έχω στην Βλαχιά και πάω να το τρυγήσω “

Και για να έρθουμε πιο κοντά , ας ακούσουμε τον Κρυστάλλη που μας λέει .

“Το λέει ο πετροκότσιφας στο δροσερότ' αυλάκι

το λεν στα πλάγια οι πέρδικες στην ποταμιά τ' αηδόνια

το λεν στα αμπέλια οι λυγερές ,το λεν με χίλια γέλια

το λέε ιη Γκόλφω η όμορφη, το λέει με τα τραγούδια .

Αμπέλι μου πλατύφυλλο και κοντοκλαδεμένο

δέσε σταφύλια κόκκινα να μπω να σε τρυγήσω

να κάνω αθάνατο κρασί μοσχοβολιά γεμάτο ...”

Και ας κλείσουμε τούτη την μικρή διαδρομή με τις  δικές μας αγαπημένες ποιήτριες, την Αθηνά Δρόσου Μάλλιου και την Χρυσάνθη Ζιτσαία .

“Σταφύλια μοσχομυριστά, γλυκά ,κεχριμπαρένια

κόβουν με χάρη οι τρυγητές, μεθάει το σπουργίτη,

σφήκες και μέλισσες γλεντούν σε χρυσαφένια ρόγα

κι οι κόποι του αμπελουργού μαζεύονται στο σπίτι .”

Μας λέει η Αθηνά, ενώ η Ζιτσαία γεμάτη νοσταλγία και αγάπη για το χωριό μας ,θα  πεί

“ Παλιό κρασί του στοχασμού, της έγνοιας κεχριμπάρι

Ήλιε χρυσήλιε του Μαγιού ,του Αυγούστου εσύ φεγγάρι

Αυγερινέ της θύμησης του νόστου χρυσαστέρι

Από το κλίμα πού βαλε της βάβως μου το χέρι ! “

Και αλλού . “Της Ζίτσας το γλυκό κρασί

Βάλσαμο κι άγιο ανάμα

                   σαν ηλιαχτίδα ολόφεγγο

                    μαλαματένιο θάμα !

Βούλα Λεοντίδου Πλάτωνα .